مقالات متعدد در رابطه گیره تنفسی یا نازال دیالیتور

Kerr et al. (1992)

Kerr P, Millar T, Buckle P, Kryger M. The importance of nasal resistance in obstructive sleep apnea syndrome. The Journal of Otolaryngology. 1992;21(3):189-195.

PubMed

اهمیت مقاومت جریان هوای بینی در پاتوژنز سندروم آپنه انسدادی خواب (OSAS) همچنان مورد بحث و اختلاف‌نظر است. ما برای پاسخ به دو سؤال اصلی، آزمایش پلی‌سومنوگرافی شبانه (PSG) را به‌صورت رسمی روی بیماران مبتلا به OSAS، در شرایط پایه و همچنین در شرایطی که مقاومت بینی کاهش یافته بود، انجام دادیم.

نخست، مقاومت پایه جریان هوای بینی تا چه اندازه بر میزان انسداد راه هوایی فوقانی در بیماران مبتلا به OSAS تأثیر می‌گذارد؟ دوم، در چه نسبتی از افراد مبتلا به OSAS، مقاومت پایه بینی در ایجاد انسداد راه هوایی فوقانی نقش دارد؟

گروه مورد مطالعه ما شامل ۱۰ بیمار با شدت‌های مختلف OSAS بود. شش نفر از این بیماران علائم و شواهد بالینی مربوط به انسداد مزمن بینی داشتند که در برخی موارد با افزایش قابل‌توجه مقاومت بینی همراه بود.

در شب ثبت اطلاعات پایه، محلول دارونما (سالین یا محلول نمکی معمولی) در بینی هر بیمار ریخته شد. در شب درمان، مقاومت بینی با استفاده از داروی تنگ‌کننده عروق موضعی و قرار دادن استنت‌های دهلیز بینی که برای باز کردن ناحیه دریچه بینی طراحی شده بودند، کاهش یافت.

برای اندازه‌گیری مقاومت جریان هوای بینی، قبل و بعد از هر آزمایش PSG از رینومانومتری خلفی (Posterior rhinomanometry) استفاده شد.

اگرچه درمان با بهبود ذهنی کیفیت خواب و کاهش میانگین ۷۳ درصدی مقاومت بینی همراه بود (P < 0.001)، اما در ساختار خواب، میزان اکسیژن‌رسانی شبانه یا تعداد دفعات آپنه تجربه‌شده توسط بیماران، بهبود قابل‌توجهی مشاهده نشد.

بااین‌حال، مهم‌ترین بهبود مشاهده‌شده، کاهش تعداد بیدارشدن‌ها (Arousals) در طول خواب بود؛ به‌طوری‌که این تعداد از ۵۲٫۴ ± ۱۲٫۴ مورد در گروه دارونما به ۴۳٫۷ ± ۱۰٫۲ مورد در شب درمان کاهش یافت (P < 0.04).

Krakow et al. (2006)

Krakow B, Melendrez D, Sisley B, Warner TD, Krakow J, Leahigh L, et al. Nasal dilator strip therapy for chronic sleep-maintenance insomnia and symptoms of sleep-disordered breathing: a randomized controlled trial. Sleep & Breathing. 2006;10(1):16-28.

PubMed

ترجمه فارسی:

هدف این مطالعه، بررسی تأثیر نوارهای گشادکننده بینی (Nasal Dilator Strips یا NDS) بر شدت بی‌خوابی، علائم اختلالات تنفسی حین خواب (SDB)، کیفیت خواب و کیفیت زندگی بود.

این پژوهش یک مطالعه تصادفی و کنترل‌شده به مدت ۴ هفته بود. نمونه مورد مطالعه شامل ۶۰ فرد بزرگسال غیرچاق از جامعه بود که مشکل اصلی خواب آن‌ها، بی‌خوابی مزمن در حفظ خواب و علائم خفیف تا متوسط اختلالات تنفسی حین خواب بود. تعداد ۴۲ نفر در گروه درمان و ۳۸ نفر در گروه کنترل قرار گرفتند.

چهار شاخص معتبر به‌عنوان پیامدهای اصلی مورد ارزیابی قرار گرفتند:

• شاخص شدت بی‌خوابی (ISI)

• شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI)

• پرسشنامه پیامدهای عملکردی خواب (FOSQ)

• پرسشنامه کیفیت لذت و رضایت از زندگی (QLESQ)

پیامدهای ثانویه شامل شاخص‌های خواب، ارزیابی‌های ذهنی و غیرترمیمی از خواب، و علائم اختلالات تنفسی حین خواب بود که هم به‌صورت گذشته‌نگر و هم آینده‌نگر ارزیابی شدند.

هر دو گروه آموزش‌های عمومی درباره اختلالات خواب دریافت کردند. گروه درمان علاوه بر آن، آموزش مختصری درباره اختلالات تنفسی حین خواب و نحوه استفاده از نوار گشادکننده بینی دریافت کرد.

پس از ۴ هفته، گروه درمان بهبودهای قابل‌توجه و بزرگی در شاخص‌های شدت بی‌خوابی (ISI) و کیفیت خواب (PSQI) نشان داد (p=0.0001، اندازه اثر کوهن d=1.18). همچنین در شاخص‌های عملکردی خواب (FOSQ) و کیفیت زندگی (QLESQ) بهبود قابل‌توجهی با اندازه اثر متوسط مشاهده شد (Cohen's d=0.51)، درحالی‌که تغییرات گروه کنترل ناچیز بود.

امتیازات تغییر در هر چهار متغیر اصلی در گروه درمان نیز ارتباط معناداری با یکدیگر داشتند (میانگین r=0.50، p=0.01).

در نتایج ثانویه، گروه درمان در مقایسه با گروه کنترل، بهبودهای متوسط تا قابل‌توجهی در شاخص‌های خواب (d=0.52 در مقابل 0.28)، ارزیابی‌های غیرترمیمی خواب (d=0.69 در مقابل 0.11) و علائم تنفسی حین خواب (d=0.47 در مقابل 0.09) نشان داد.

نتایج از نظر آماری برای شاخص‌های آینده‌نگر خواب (p=0.01)، ارزیابی‌های گذشته‌نگر و آینده‌نگر خواب غیرترمیمی (p=0.003 و <0.05) و علائم گذشته‌نگر تنفس حین خواب (p=0.03) معنادار بودند.

نتیجه‌گیری

آموزش درباره اختلالات تنفسی حین خواب و استفاده از نوارهای گشادکننده بینی (NDS) در این نمونه از بیماران مبتلا به بی‌خوابی همراه با علائم اختلال تنفسی حین خواب، اثربخشی درمانی نشان داد.

بااین‌حال، برای تأیید قطعی این نتایج، انجام مطالعات تکراری با گروه دارونما (پلاسیبو) و همچنین استفاده از روش‌های عینی برای تأیید موارد اختلال تنفسی حین خواب ضروری است.

Gelardi et al. (2018)

Gelardi M, Porro G, Sterlicchio B, Quaranta N, Ciprandi G. Internal nasal dilatator (Nas-Air®) in patients who snore. Journal of Biological Regulators and Homeostatic Agents. 2018;32(5):1267-1273.

PubMed

خروپف یک عادت بسیار شایع در میان انسان‌هاست و به همین دلیل، بیشتر به‌عنوان یک مزاحمت اجتماعی در نظر گرفته می‌شود تا یک علامت بیماری. ناحیه دریچه بینی، کمترین سطح مقطع را در مسیر راه‌های هوایی فوقانی دارد. در این سطح، انسداد می‌تواند باعث افزایش دم‌وبازدم از طریق دهان و در نتیجه ایجاد خروپف شود؛ بنابراین، باز کردن مسیر بینی می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی این مشکل را بهبود دهد.

Nas-Air® یک گشادکننده داخلی جدید بینی است که روی ۴۱ فرد مبتلا به خروپف مورد آزمایش قرار گرفت. مدت زمان خروپف با استفاده از تلفن هوشمند و کیفیت خواب نیز با استفاده از مقیاس دیداری (Visual Analogue Scale) ارزیابی شد. این اندازه‌گیری‌ها پیش از استفاده و در هنگام استفاده از Nas-Air® انجام شدند.

در طول استفاده از Nas-Air®، کاهش قابل‌توجهی در مدت زمان خروپف و همچنین بهبود کیفیت خواب مشاهده شد.

نتیجه‌گیری

این مطالعه نشان می‌دهد که Nas-Air® به‌عنوان یک گشادکننده داخلی بینی می‌تواند مدت زمان خروپف را کاهش داده و کیفیت خواب را بهبود بخشد.